У дзяцінстве мы дужа баяліся ягадаў воўчага лыка: ад дарослых ведалі, што яны смяротна атрутныя.

Блукач ВАЛАЦУЖНЫ, напэўна самыя раннія кветкі на кустах у лесе.

Кветкі воўчага лыку памяць не зафіксавала, а вось чырвоныя ягады запомніліся, паколькі бацькі і дзяды нас часта папярэджвалі, што мы памром, калі з´ядзім хоць адну ягадку. Ля Верабак воўчае лыка расло толькі на схіле Эсы, калі перайсці гаспадарчы двор "Гасцінага двара" ў бок Верабак. Раней гэты двор уяўляў поле са здзічэлым яблыневым садам пад назвай Усохі.