Вось жа нейкая расліна дралася ўверх. Ці ёй на зямлі цесна было...

Мяркую, леснікі закапалі слуп, каб звяры чухалі бакі аб яго.

Блукач ВАЛАЦУЖНЫ, не ведаю адкуль ён там. Гэта на тарфяніках Бярэшчы.

Несцерка, за Верабкамі, у правабярэжным лясным масіве поймы Бярэшчы, ёсць урочышча Чухан. Называецца яно так здаўна таму, што дзікі чухалі свае валасатыя бакі аб ствалы тоўстых ялін так, што сціралі кару да белай драўніны. Такім чынам звяры выганялі са свайго валасення паразітаў-крывасмокаў.

Скапіяваў з "Вікіпедыі": Отравление наступает при поедании ягод (часто детьми), жевании коры, а также при контакте кожи с влажной корой или при попадании на неё сока растений (дерматиты).

У дзяцінстве мы дужа баяліся ягадаў воўчага лыка: ад дарослых ведалі, што яны смяротна атрутныя.

Блукач ВАЛАЦУЖНЫ, напэўна самыя раннія кветкі на кустах у лесе.

Кветкі воўчага лыку памяць не зафіксавала, а вось чырвоныя ягады запомніліся, паколькі бацькі і дзяды нас часта папярэджвалі, што мы памром, калі з´ядзім хоць адну ягадку. Ля Верабак воўчае лыка расло толькі на схіле Эсы, калі перайсці гаспадарчы двор "Гасцінага двара" ў бок Верабак. Раней гэты двор уяўляў поле са здзічэлым яблыневым садам пад назвай Усохі.

Трытон?

Блукач ВАЛАЦУЖНЫ, так, гэта трытон.

А не ящерка ? У тритона же гребень должен быть, насколько я помню... Хотя у девочек его может и нет. Смотря где поймал :))